O tym kim będę, z kim będę czy będę szczęśliwa.
Myśl o przyszłości zaczęła mnie przerażać, bo dokąd mnie zawiedzie to co teraz robię.
Strach przed dorastaniem, odpowiedzialnością i samodzielnością zaprzątała moją głowę.
Jak to będzie, gdy będę miała męża i [może] dzieci. Czy to będzie koniec mojego samospełnienia?
Powoli ,powoli zbliżam się do odkrycia tego i pomimo, że mam przed sobą jeszcze długą drogę muszę się zacząć wpasowywać w życie dorosłych- jeżeli chce sobie dać rade w przyszłości.
Nie chcę dorastać, chciałabym być jak najdłużej dzieckiem.
Czas dziecięcy jest taki beztroski, kolorowy, optymistyczny.
Czas młodzieżowy (?) jest całkowicie inny. Inne problemy, inne spojrzenie. Wiele z nas widzi wszystko pesymistycznie lub realistycznie. Zdarzają się osoby patrzące optymistycznie.
Skoro wszystko tak przemija to jak będąc dorosłymi będziemy patrzeć ?
Optymistycznie, pesymistycznie czy realistycznie ?
Yhhh wszystko wiąże się z myślą o przyszłości.
Tak trudno mi to wszystko zrozumieć, a może po prostu udaje że nie rozumiem , bo wole nie rozumieć.
Dopiero dziś słuchając muzyki doszłam do wniosku, że nie ważne co zrobię życie będzie szło dalej.
Będę dorastała, będę miała dzieci, po mimo męża, będę mogła się spełniać- bo ślub nie oznacza końca marzeń.
Pomimo trudu w zaakceptowaniu tego doszłam do wniosku, że zawsze będę sobą i zawsze dam radę - bo będę miała kogoś obok siebie.
Też mieliście takie chwile zwątpienia, strachu ?
Może się tym podzielicie , czasem warto coś z siebie wyrzucić.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz