środa, 7 września 2016

SAY IT

Siedzę już dobrą godzinę nad książkami.
Nie mogę się na niczym skupić, więc ląduję tutaj.  Zastanawiam się po co to wszystko ?
Teraz tona nauki , testy gimnazjalne , wybór liceum, do którego pójdę.
Już teraz muszę wybrać kim chcę być w przyszłości, ale skąd ja mam wiedzieć ?
Nie mam pojęcia kim jestem.
Nie mam pojęcia jaka jest moja prawdziwa strona i nigdy się nie dowiem.
Taka prawda. Huh.
Jestem sztuczna i tego nie zmienię.
Przykre ? Nie sądzę - już przywykłam do tego.
Czemu teraz musimy wiedzieć kim chcemy być, co to zmieni ?
Jeszcze z tysiąc razy zmienię zdanie, a przenoszenie się z jednego liceum do drugiego było by męczące.
Co się dzieje w tym życiu ?
Te wszystkie rzeczy są potrzebne ?


niedziela, 21 sierpnia 2016

Dumb

Długo się zastanawiałam nad tym postem, a raczej nad jego przekazem.
Wicie my bardzo szybko musimy zdecydować kim chcemy być w przyszłości.
Musimy wybrać odpowiedni profil licealny, tak aby nabyta wiedza przydała nam się w pracy. Musimy szybciej spoważnieć i szybko odciąć się od dziecinności.

Na początku ten post miał mieć inne znaczenie, ale teraz zrozumiałam pewną rzecz.

Czemu tak bardzo chcemy poważnieć i być odbierani jako dorośli?
Jaki jest w tym sens skoro później będziemy robić wszystko by się odmłodzić. Jak według mnie powinniśmy jak najdłużej czerpać korzyści z naszej młodości i być dziećmi najdłużej jak możemy być.  Prawdą jest też, że nie ważne jak bardzo będziecie chcieli być dorosłymi i tak będziecie dziećmi.
Z resztą i tak wszyscy jesteśmy dziećmi czyż nie ?
Nie ważne czy będziemy mieć osiemdziesiąt lat czy piętnaście- zawsze nimi będziemy.
Ale czy to źle ?
Zaledwie parę miesięcy temu sama chciałam być traktowana jak dorosła, a teraz z nadmiarem problemów żałuję, że tak chciałam i po prostu teraz jestem dzieckiem.
Czy to jest naprawdę nam potrzebne ?



sobota, 13 sierpnia 2016

Bang Bang

Dawno mnie nie było.
Pamięta mnie ktoś?
Stoję tam - pośród ludzi, których priorytetem jest wygląd zewnętrzny.
Nie wiesz ? Nie znajdziesz przyjaciół jeżeli nie masz uczesanych zadbanych włosów, ładnych ciuchów.

Widzisz ? Stoję tam pomiędzy ludźmi którzy są dla mnie niczym i mam ich w dupie.
A wiesz co jest zabawne ?
Ja jestem dla nich nikim a oni dla mnie, ale i tak będą mnie oceniać.

Popatrz teraz na siebie. Jak wyglądasz , co masz na sobie.
A teraz wsadź opinie ludzi w dupę i miej wylane.
Noś to co chcesz nosić, czesz tak jak chcesz się czesać.
Masz być sobą, a nie głupią kopia kogoś innego.
Chcesz się farbnąć  ? Farbnij się to twoje włosy a nie kogoś innego.
Rób to co chcesz zrobić i miej w dupie to co ci ktoś mówi.
Te wszystkie komentarze ... :
" Brzydko ci tak "
" Nie rób tego , będziesz żałować "
" Nie pasuje ci to "
W dupę z nimi !
To jesteś ty a nie on to twoje życie.


Przeżyj je tak jak chcesz je przeżyć, a nie jak ktoś ci każe. Bo to ty potem będziesz żałować, że czegoś nie zrobiłeś nie on.




czwartek, 14 lipca 2016

LVL UP

Muzyka.
Towarzyszy nam w wielu chwilach. Nieraz koi nasze nerwy a raz pozwala odpłynąć i oderwać się od rzeczywistości, ale czy kiedykolwiek myśleliście o jej przesłaniu?
Słuchając muzyki bierzemy pod uwagę rytm, głos wokalisty, rzadko skupiając się na tekście.
Nie zdajemy sobie sprawy jak ona na nas wpływa.
Każdy dźwięk i każde słowo oddziałuję na nasza psychikę.
Słuchając piosenek o cierpieniu , odtrącaniu , nienawiści zaczynamy zagłębiać się w nużącej melancholii.
Chcesz przykład ? ;
Słuchając grunge , rocka, post grunge , nu metalu , metalu itp zaczynamy popadać w smutek. Nie od razu lecz stopniowo, czujemy jakbyśmy tonęli w smutku i nie możemy nic na to poradzić.
Chcemy się odciąć , nic nie robić, bo po co żyć.
Na tym polega moc muzyki.
W pewien sposób ona może nami manipulować- naszymi przekonaniami , myślami , działaniami i emocjami.
To zaskakujące, że taka drobna rzecz może  namieszać nam w życiu nie uważacie ?
I nie ważne że powiecie że jesteście na to odporni, bo prawda jest, że jesteście tylko ludźmi i wasza psychika nie jest też niepokonana.
Kiedyś twoje mury mogą zostać zburzone, a psychika okaże się słabsza niż ci się wydaje.
Muzyce zawsze się ulega.



czwartek, 7 lipca 2016

No Future

Dużo ostatnio myślałam o przyszłości.
O tym kim będę, z kim będę czy będę szczęśliwa.
Myśl o przyszłości zaczęła mnie przerażać, bo dokąd mnie zawiedzie to co teraz robię.
Strach przed dorastaniem, odpowiedzialnością i samodzielnością zaprzątała  moją głowę.
Jak to będzie, gdy będę miała męża i [może] dzieci. Czy to będzie koniec mojego samospełnienia?
Powoli ,powoli zbliżam się do odkrycia tego i pomimo, że mam przed sobą jeszcze długą drogę muszę się zacząć wpasowywać w życie dorosłych- jeżeli chce sobie dać rade w przyszłości.
Nie chcę dorastać, chciałabym być jak najdłużej dzieckiem.
Czas dziecięcy jest taki beztroski, kolorowy, optymistyczny.
Czas młodzieżowy (?) jest całkowicie inny. Inne problemy, inne spojrzenie. Wiele z nas widzi wszystko pesymistycznie lub realistycznie.  Zdarzają się osoby patrzące optymistycznie.
Skoro wszystko tak przemija to jak będąc dorosłymi  będziemy patrzeć ?
Optymistycznie, pesymistycznie czy realistycznie ?
Yhhh wszystko wiąże się z myślą o przyszłości.
Tak trudno mi to wszystko zrozumieć, a może po prostu udaje że nie rozumiem , bo wole nie rozumieć.
Dopiero dziś słuchając muzyki doszłam do wniosku, że nie ważne co zrobię życie będzie szło dalej.
Będę dorastała, będę miała dzieci, po mimo męża, będę mogła się spełniać- bo ślub nie oznacza końca marzeń.
Pomimo trudu w zaakceptowaniu tego doszłam do wniosku, że zawsze będę sobą i zawsze dam radę - bo będę miała kogoś obok siebie.
Też mieliście takie chwile zwątpienia, strachu ?
Może się tym podzielicie , czasem warto coś z siebie wyrzucić.



czwartek, 30 czerwca 2016

Clone Clone

Idąc przez miasto napotykam milion takich samych osób.
Racja w teorii wszyscy się różnimy - ale praktycznie w dzisiejszych czasach wszyscy wyglądamy tak samo.
Nie wiesz o co mi chodzi ?
Nie dość, że panuje moda na "tumblr girl" to jeszcze z natury my Polacy mamy taki sam odcień włosów, który  różni się tylko minimalnie.
Tak jak w Azji każdy ma czarne włosy tak w Polsce większość populacji ma brąz- oczywiście wiem, że są też  blondynki.
Spójrzcie kiedyś na ludzi, którzy przechodzą obok was . Jest tak nielicznie wyróżniających się osób.
Każdy teraz ubiera się- wygląda  tak samo.
Myślę, że znacie idealizm "tumblr girl" i może wiele z was chciało by być tumblr girl, ale powiem wam coś szczerze.  Każda tumblr girl zaprzeczy i powie , że jest ona inna- a w rzeczywistości jest taka sama jak wszyscy.
Jak dla mnie najważniejszą rzeczą jest bycie sobą- nieważne co.
Ostatnio byłam u fryzjera. - mam w zamiarze rozjaśniać włosy  i farbować się na platynowy lub srebrzysty blond.
Fryzjerka powiedziała, że nie widzi mnie w takim kolorze i że modny jest naturalny, ale jestem uparta i będę robiła platynę.
Siedząc u fryzjera widziałam, że wszystkie kobiety farbują się na brąz i zaczęłam się zastanawiać czemu chcą tak bardzo wyglądać jak wszyscy inni.
Czy wyróżnianie się jest takie złe ?
Może wy wiecie czemu tak jest ?
Jestem serio ciekawa jaki to ma sens.
Ale dziewczyny pamiętajcie nie idźcie zawsze za wszystkimi lub za modą, bo robiąc tak zgubicie swoją wyjątkowość i staniecie się pospolite.
Nie obrażam nikogo, tylko wyrażam swoją opinie.
Może wy macie coś czym chcielibyście się podzielić ?



poniedziałek, 27 czerwca 2016

Nothing to Lose

Trudno zacząć mi pierwszego posta. Jestem w końcu tylko piętnastolatką przed, którą zapewne jeszcze  kawał życia.
O czym chciałabym pisać?
O wszystkim- naprawdę.
Myślę, że w wielu spawach mogę się mylić, jednak patrzę na świat trochę inaczej.
Jest w nim wiele wspaniałych rzeczy, ale jakby się w to wgłębić  , to co cudowne okazałoby się wstrętne.
Pomimo piętnastu lat przeżyłam wiele rzeczy - i mało kto o tym wie.
Tam gdzie wy widzicie samobójstwo ja widzę akt odwagi.  - bo kto umiałby odebrać sobie życie nie wiedząc co jest dalej ?
Tam gdzie wy widzicie anoreksje ja widzę determinację i chęci poprawienia siebie.- oczywiście jest to choroba i z pozoru jest negatywna, ale można takiej osobie pomóc-pomóc w zaakceptowaniu siebie.
Tam gdzie wy widzicie cięcie się ja widzę poświęcenie- te osoby wyładowywują się na sobie zamiast na innych.
Tak wiem , że każda z tych rzeczy jest negatywna i należą do grupy powolnego wyniszczania się. Jednak wiele osób po przeżyciu takich chwil pomaga innym i rozumie to czego nie może pojąć  wielu psychologów. Tak racją jest to, że wiele takich osób ginie, ale takie jest już życie.

Wiecie mam jedna zasadę w swoim życiu. :
Nigdy się nie przywiązuj. Wiecie, może to dlatego, że boję się skrzywdzenia. Nie chcę podejmować się związku, bo wiem, że prędzej czy później się skończy. Nie chcę przywiązywać się do rzeczy. bo prędzej czy później je zgubię lub się zepsują.

Nikomu nie polecam tego. Ja sama w to tak wierzę, że czasami nie mogę wytrzymać- zaczynając to nie mogę przestać. Po prostu się boje.

I mimo to, że w rzeczywistości mam w dupie zdanie innych, wystarczy raz uderzyć w czuły punkt, bym zapomniała o tym i się rozpłakała. Wszystko- cała moja pewność siebie , moje przekonania- wszystko by runęło, bo tak naprawdę jestem słaba i zdaje sobie z tego sprawę.

No cóż teraz mnie trochę poznaliście.  :)